Wat maakt het zo moeilijk om na een echtscheiding als vader je kinderen een fijne moeder te gunnen en omgekeerd moeders je kinderen een fijne vader te gunnen?
Kinderen lijden onder het spanningsveld tussen hun ouders. Wanneer ouders de uitdaging aangaan om van het ex-gedrag naar elkaar over te stappen naar het collega-ouder-gedrag, dan voorkomen ze voor hun kinderen èn henzelf veel ellende. Sterker nog, deze collega-ouders geven hun kinderen een belangrijk “levensles” mee (zoals, hoe moeilijk ook een situatie is, met het stuk respect dat je aan de ander geeft, kun je naar oplossingen kijken; onze relatie is danwel stukgelopen, maar als mede-mens gun ik hem/haar alle goeds; enz.).
Bij de meeste scheidingen wordt helaas niet stilgestaan bij ieders eigen aandeel. Wanneer deze 2 mensen, of één van hen, tot de conclusie komen dat de relatie niet meer dàt geluk oplevert waarin ze hebben geïnvesteerd, dan komt de kans op een definitieve breuk om de hoek kijken. Wanneer men dan de moed kan opbrengen om zich af te vragen wat het eigen aandeel in het mislukken van de relatie is, dan is de kans van het elkaar blijven verwijten kleiner. De ScheidingsNavigator heeft hierin een aantal instrumenten die de scheidingsbemiddelaar kan inzetten om inzicht te krijgen in ieders beleving van hun gezamenlijk verleden en hoe men in het ex-gedrag blijft hangen.
Bij een scheiding kan het niet anders of de rol als gezamenlijk ouders wordt anders. De rol die vader gaat vervullen zal een andere zijn dan die moeder gaat vervullen. De grootste fout die je kan maken is dat je de kinderen als het ware gaat toe-eigenen. Het zijn “mijn” kinderen, dus ik wil niets meer met “jou” te maken hebben. Het liefst zou je je ex uit het leven gummen, en daarbij ook de rol als mede-ouder.
Je denkt dat het uitgummen van je ex uit je leven de oplossing biedt, maar je komt er snel achter dat dit onmogelijk is.
Je maakt bij je scheiding een keuze: gummen we elkaar uit of gunnen we elkaar een goed leven. Heb jij en je ex samen kinderen, dan zal iedereen het er over eens zijn dat het uitgummen van je ex niet aan te bevelen is en dat het uitgummen van een vader/moeder ronduit verwerpelijk is. Immers, als partners kun je scheiden, maar als ouders nooit!!!
In mijn praktijk ben ik de laatste 10 jaar het uitgummen van een voormalige partner veel tegengekomen. Deze ex-partners willen, vanuit hun gekwetst zijn, het gevoel aan de kant te zijn geschoven, bij het vuil gezet te zijn, ingeruild te zijn enz., het liefst die hele relatieperiode uit hun leven wissen. Letterlijk wissen, uitgummen, ontkennen dat die persoon die hun zo veel pijn heeft gedaan ooit bestaan heeft. Vaak speelt hierbij onzekerheid over henzelf en hun verdere toekomst een belangrijke rol. Het gevolg is dan dat deze moeder en vaders allergisch worden voor alles wat die voormalige partner zegt, doet en uitstraalt. Ze willen niets meer met “hem/haar” te maken hebben. Dus…willen zij ook niet dat hun kinderen contact houden met hun vader/moeder.
Argumenten als “jij betaalt de alimentatie niet op tijd”, of, “je komt niet op tijd”, of, “ik vertrouw je voor geen meter, want van de kinderen heb ik gehoord dat…..”, of, “ik wil dat jij….. of anders…….”. Deze laatste verkapte dreigementen zijn vaak succesvol, omdat hierbij de kinderen betrokken worden. Ik zou eigenlijk moeten zeggen “ingezet worden” als “wapen, als “boodschapper” of soms als “bemiddelaar”.
Deze ouders, die zich als meer ex-partners blijven gedragen in plaats van collega-ouders, belasten hun kinderen ook op meerdere gebieden.
Voorbeeld: “Zeg tegen die vader van je, dat hij de volgende keer moet zorgen dat je geen vlekken op je jas krijgt”, impliceert niet alleen dat dit kind als boodschapper wordt gebruikt, maar krijgt ook een extra lading dat het kind zich erg zal aantrekken. Het kan denken dat het een grote fout heeft gemaakt om vlekken te krijgen op de kleding. Een kind kan denken dat het dus zijn schuld is en dus is het kind de oorzaak van de ruzie, misschien wel de hele scheiding.
Kinderen kunnen zo anders denken dan hun ouders vermoeden en bekend is dat zij de schuld in eerste instantie bij henzelf zoeken. Ben ik wel lief genoeg geweest; haal ik wel goed cijfers of is die onvoldoende de oorzaak van de scheiding; ik was laatst erg brutaal tegen papa, is hij daarom weggegaan? Hierover zijn boekenkasten vol geschreven en niet voor niets. Deze gevoelens vormen immers de basis van wat onze kinderen later in volwassendom neerzetten. De eigen relaties van onze kinderen worden beïnvloed door de negatieve impact die de scheiding van hun ouders op hen hebben (gehad). Niet voor niets is thans het beeld dat kinderen van gescheiden ouders meer kans lopen ook zelf met een scheiding te maken te krijgen. Een reden te meer om als ouders te werken aan een collega-ouderschap en op het moment dat beide ouders besluiten om hun ex-en gedrag naar elkaar te stoppen, ontstaat de opening om als collega-ouders te kunnen gedragen en er voor de kinderen te zijn als “wijze, liefdevolle ouders, die beiden op hun eigen manier steun en veiligheid bieden.
Een belangrijke vraag is dan ook: “wat wil jij dat jouw kinderen over jou zeggen over 15 à 20 jaar?”
Aan de ouders de boodschap: Voorkom dat jouw kinderen later kunnen zeggen: mam/pap, ik gum die periode liever uit mijn leven. Ik heb me nog nooit zo alleen, in de steek gelaten, verlaten, zo verdrietig en ook boos gevoeld.
|
