Doel van de actie “Eerst de kinderen, dan de rechter” is om bewustwording te vormen en te proberen om scheidende ouders, of ouders die verwikkeld zijn in een strijd om de omgangsregeling, wakker te schudden en het belang van hun kinderen voorop te stellen. Als partners kun je scheiden, als ouders nooit. Als ouders blijf je ouders van jullie kinderen tot de dood jullie scheidt!

Voorop gesteld dat jouw kinderen gewenst zijn en dat je hun komst in deze wereld met open armen hebt verwelkomd, is het niet meer dan natuurlijk dat je bij de scheiding de last van een enorm schuldgevoel ten opzichte van de kinderen met je meedraagt of deze op het bordje legt van “de ander” ( je ex-partner of een derde).

In mijn praktijk zie ik veel dat mensen zo met hun eigen problemen bezig zijn, dat ze geen idee (kunnen) hebben van wat er in  de hoofdjes van de kinderen omgaan. Overigens geldt dit ook bij oudere kinderen en zelfs volwassen kinderen. Het maakt dus, gek genoeg, kennelijk niet veel uit of de kinderen klein, puber, of zelfs volwassen zijn, behoudens de praktische kant van alles.

Wat is er in het algemeen bekend over hoe kinderen omgaan met de scheiding en dus met de omgangsregeling of het co-ouderschap:
We gaan er vanuit dat jouw kinderen gewenst zijn en dat je hun komst in deze wereld met open armen hebt verwelkomt. Dit is belangrijk voor kinderen om te weten. Zeker wanneer jullie als gezin uit elkaar gaan, zal een kind dat te horen heeft gekregen dat het een ongelukje is geweest meer last van schuldgevoelen hebben dan een kind dat echt gewenst is. In beide gevallen is het verstandig om kinderen het gevoel te geven dat jij als ouder van hen houdt en er altijd voor hen zal zijn, ook al woon je ergens anders. Overigens geldt dit ook bij oudere kinderen en zelfs volwassen kinderen. Het maakt dus gevoelsmatig niet veel uit of de kinderen klein, puber, of zelfs volwassen zijn. Jij bent en blijft ouder, ook al ben je 60 en je kind 30 jaar. Kinderen hebben meestal het idee dat hun vader en moeder bij elkaar moeten zijn. Dit idee is nu wel aan het veranderen, mede door de vele scheidingen en het ontstaan van de zogenaamde patchwork gezinnen in onze maatschappij.

Een belangrijk uitgangspunt is te weten dat:
jullie kind een product is van zowel jou als vader en jou als moeder. Het kind heeft dus 50% van de genen van moeders kant en 50% genen van vaders kant. Is het dan zo vreemd, wanneer je dit beseft, dat jouw kind zich gekwetst, aangevallen, niet goed genoeg, net zo slecht als…, voelt wanneer jij op de andere ouder afgeeft? Als jij als moeder tegen het kind iets zegt in de trant van “die vader van jou deugt voor geen cent, hij heeft ons laten zitten en speelt nu mooi weer”, dan is dat voor jouw kind dat hij/zij net zo slecht is. Of, wanneer de vader meent door de houding van moeder de kinderen veel te weinig ziet en dat zij enkel uit is op geld, alimentatie, dan voelt het aan alsof het kind mede verantwoordelijk is.

Hoe zien kinderen de scheiding:

• Ten eerste: zij hebben nooit hierom gevraagd;
• Hun wereld staat volledig op z’n kop;
• Niets is zeker meer, hun basis ligt aan gruzelementen;
• Hun veilige wereldje is plotseling vijandig geworden;
• Loyaliteitsproblemen liggen op de loer;
• Moeten we verhuizen, kan ik wel naar dezelfde school, moet de hond nu ook weg?
• Loyaliteitsproblemen liggen op de loer en het gevoel te moeten kiezen tussen vader en moeder;

Vragen die maar doordraaien en doormalen in hun hoofd:
Is het mijn schuld???
Ben ik wel lief genoeg geweest???
Deug ik wel???
Houden ze wel van mij???
Ben ik wel goed genoeg???
Ben ik wel ooit gewenst en ben ik nu gewenst???
Mag ik hun kind wel zijn???
Zijn zij trots op mij????
Is het mijn schuld???